เรามักเข้าใจว่าเราไม่อ้วน

photo-1472091978765-e44c5be23980

คนที่อ้วนในช่วงวัยทำงานทั้งๆที่สมัยวัยเด็กหรือวัยรุ่นไม่อ้วนเลยนั้น มักจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองเริ่มอ้วนแล้ว นั่นเป็นเพราะว่าเราเริ่มทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวการทำกิจกรรมต่างๆอาจจะน้อยลง รวมทั้งการเผาผลาญที่ลดลงเช่นกัน

อย่างตัวผมเองสมัยยังเรียนมหาวิทยาลัยฯ สูง 178 เซนติเมตร หนัก 64 กิโลกรัม พอเริ่มเข้าสู่วัยทำงานน้ำหนักก็เริ่มมาที่ 73 กิโลกรัม ตรงนี้ยังพอรับได้เพราะว่าน้ำหนักเรายังอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานตามส่วนสูง แต่ไม่นานการใช้ชีวิตคนทำงานก็ย่อมมีการกินอาหารดีๆ ดื่มปาร์ตี้สังสรรค์ ผ่านไม่นานน้ำหนักผมก็เริ่มมาที่ 78-79 กิโลกรัม และจนถึงน้ำหนักเกิน 90 กิโลกรัม เชื่อหรือไม่ว่าตอนนั้นผมไม่คิดเลยว่าตัวเองนั้นอ้วน

อาจจะเป็นเพราะไม่มีเพื่อนมาทักว่าเราอ้วน อาจจะเพราะมาเจอตอนเราอ้วนแล้ว แต่คนที่รู้จักเรามานานหรือเพื่อนสมัยเก่า หรือญาติของเราเอง นั่นล่ะครับคือผู้จะจุดประกายให้คุณรู้ตัวว่า “อ้วน” ด้วยคำทักทายต่างๆนาๆ

เอ้า ! ไปทำอะไรมาอ้วนเชียว …

น้ำหนักขึ้นรึเปล่า …

ดูเจ้าเนื้อขึ้นนะ …

ดูอ้วนนะเดี๋ยวนี้ …

แต่คำพวกนี้เป็นเพียงเสียงแผ่วๆสำหรับบางคน ถึงแม้รู้ตัวแล้วว่าอ้วนแต่ก็ไม่ได้มีกะจิตกะใจจะมาทำอะไรกับชีวิต แต่มีสิ่งนึงที่ทำให้เราต้องมาทำอะไรสักอย่างนั่นคือ “คำด่า ดูถูก เหยียดนิดหน่อย” รับรองใครได้ฟังถ้ายิ่งคนรู้จักกันมาก่อนพวกเพื่อนหรือญาติที่ตรงๆ ถ้าพวกเขาพูดแล้วกระตุกใจคุณได้ “แนะนำให้ไปขอบคุณพวกเขาเลย” ไม่ได้พวกเขาคุณไม่ได้คิดจะเริ่มแน่ๆ

นอกจากคำพูดของคนอื่นแล้วสิ่งที่จะทำให้รู้ตัวว่าอ้วนและต้องออกกำลังกายควบคุมอาหารนั่นคือ “คุณมีโรคร้ายรออยู่” และนี้คงเป็นการบังคับให้ต้องทำอะไรสักอย่างมิเช่นนั้นคุณก็จะตาย หวังว่าคุณที่อ่านบทความนี้อยู่คงมาไม่ถึงขั้นนี้กันนะครับ อย่าหลอกตัวเองอ้วนคืออ้วน ไม่มีเจ้าเนื้อหรืออวบ รู้ตัวแล้วก็ไปออกกำลังกายซะในขณะที่น้ำหนักยังไม่เยอะ เป็นกำลังใจให้ครับ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *